“Eja në ISIS.Është sikur në lojen «Call of Duty», por është reale”. Intervistë me Olivier Roy.

Përse terrorizmi islamist është zhvilluar në një kërcënim global dhe çfarë kanë të përbashkët luftëtarët e rinj të «Shtetit Islamik ». (sh.a. në vazhdim shkurtesa SHI) me aktet vrasëse në shkollat amerikane? Një bisedë me Olivier Roy, njohësin kryesorë francez të islamit.

 

Nga Daniel Binswanger

Ndër njohësit e islamit ai është një shfaqje e veçantë. Në njërën anë Olivier Roy ka përfunduar një karrierë të shkëlqyeshme akademike dhe ka përpiluar disa nga studimet kryesore rreth islamit politik. Libri i tij “Dështimi i islamit politik“ (L’Échec de l’Islam politique) përdoret si referencë, ashtu siç edhe “Rruga islame drejt perëndimit“, një analizë rreth pozitës së islamit në shoqërinë e tanishme te globalizuar. Në anën tjetër Roy posedon një thesar të përvojës në hulumtime politike në terren, gjë e cila e dallon atë nga të ashtuquajturit ekspertë: ai i qasej nga afër objekteve të studimeve të veta si udhëtar, por edhe si këshilltar shumëvjeçar i Ministrisë së Jashtme franceze dhe shërbimeve të sigurimit, si dhe si diplomat i OSBE dhe i dërguar i UNO-së. Gjatë viteve 80-ta përshkonte me të madhe Afganistanin e kapluar nga lufta dhe si njohësi më i mirë perëndimor i muxhahedinëve antisovjetikë u bë ekspert i kërkuar në qarqe të shkencës, diplomacisë dhe shërbimeve te sigurisë. 11 Shtatorin e përjetoi gjersa ishte në Dushanbe, kryeqyteti i Republikës së Taxhikistanit në Azinë qendrore. Udhëtoi për t’u takuar me komandantin Masud, udhëheqësin e aleancës veriore afgane, të cilin ai e njihte për më shumë se 20 vite. Mirëpo Masud u vra dy ditë më herët nga Al Kaida, si fillesë e sulmeve në ShBA. Roy ka provuar të depërtojë teorikisht në islamin politik dhe terrorin islamik, por nuk e njeh atë vetëm nga teoria. Në të gjitha librat e tij ai niset nga bindja se islami politik mund të kuptohet vetëm nëse trajtohet nga kornizat e zhvillimeve shoqërore e politike.

„Das Magazin“ – Zotëri Roy, ky vit filloi me atentatin në Paris. Pastaj erdhi Kopenhaga. Si e vlerësoni gjendjen e kërcënimit?

Olivier Roy – Duhet dalluar dy aspekte: në njërën situata përcaktohet nga konflikte gjeopolitike në Lindjen e Afërt, të cilat janë shumë shpërthyese dhe dinamike. Ne kemi tendenca ta anashkalojmë ketë. Fundja, në Lindjen e Afërt kemi të bëjmë me tronditje të dekolonizimit. Zonat e tanishme të krizave përkojnë saktësisht me provincat e dikurshme Osmane, të cilat anglezët dhe francezët i kishin ndarë mes vete në vitin 1920: Palestina, Siria, Libia, Iraku dhe Jordania, edhe pse ky i fundit ende është më stabil se fqinjët e vet. Merreni Libinë: është një shtet që kurrë nuk është bërë një shtet i vërtetë kombëtar. Ky është fati i shumë «kombeve» në Lindjen e Afërt.

 

Dekolonizimi është mjaft larg në kohë. Përse megjithatë nuk janë krijuar shtete stabile ?

Që nga pavarësimi, shumica e shteteve te rajonit kanë kaluar disa faza të ndryshme. Faza e parë ishte nacionalizmi arab, babai i të cilit ishte gjenerali egjiptian, Naser. Sadam Huseini ishte reprezentuesi i fundit i këtij tipi të sundimtarit nacionalist. Mirëpo nacionalizmi përfundoi në diktaturat e korruptuara ushtarake, të cilave iu qëndronte karshi islamizmi politik dhe Vëllazëria Muslimane. Pastaj erdhi pranvera arabe, e cila çuditërisht çoi në dobësimin e Vëllazërisë Muslimane, edhe pse në fillim dukeshin si fituesit e mëdhenj. Në njërën anë lëvizjet protestuese liberale iu morën monopolin e rezistencës, në anën tjetër me lëvizjet selefiste u rrit një konkurrencë brenda islamit politik. E tëra bën që gjendja politike të jetë më jostabile se kurrë dhe rrjedhimisht të reflektohet edhe në Evropë.

A nuk ka dështuar thjeshtë pranvera arabe? Sot në Egjipt në pushtet është përsëri një diktator ushtarak.

Jo, situata mbetet dinamike. Shoqëria nuk përbëhet vetëm nga ideologjitë dhe përplasjet ideologjike, pra islamizmit dhe laicizmit autoritar. Duhet shikuar pamjen e tërësishme. Merreni zhvillimin demografik. Tunizia për shembull e ka shkallën më të ulët të lindjeve në botën arabe. 1.7 fëmijë për grua. Kjo është shumë më ulët se në Francë. Në Evropë dominon paragjykimi se arabët po shumohen me shpejtësi të madhe, por kjo nuk përputhet me të vërtetën. Pastaj niveli i përgjithshëm i shkollimit është shumë i lartë. Gati në të gjitha shtetet arabe numri i absolventëve të universiteteve është dhjetëfishuar në tridhjetë vitet e fundit. Ky është një faktor shumë i fuqishëm i jostabilitetit: ka një numër tejet të madh të akademikëve/të diplomuarve të papunë.

 

A nuk është problem shumë i thjeshtë, feja, në këto shtete, do të thotë islami politik?

Sigurisht që feja luan një rol vendimtar, porse duhet shikuar më saktë se me cilin religjiozitet ka të bëjë. Problemi është se religjioziteti në këto shtete nuk funksionon më në forma tradicionale, por i është nënshtruar ndryshimeve shumë të fuqishme.

 

Edhe njëherë tek pyetja ime fillestare: a duhet të llogarisim me sulme të pafundme në Evropë?

Të pafundme jo. Por këtu dua të vij tek aspekti i dytë i problemit, më të cilin kemi të bëjmë ne. Në Evropë po prodhohet një rini, e cila nuk ka më çfarë të humbasë. Ka një segment anësor të rinisë që janë të bindur se janë të përjashtuar nga sistemi. Nga kjo ata shndërrohen në armiq te sistemit. Parimisht kjo nuk është diçka e re: 68-a ishte po ashtu një lëvizje kundër sistemit. 68-a po ashtu ishte një lëvizje e të rinjve, revolucioni i një gjenerate të rinjsh kundër prindërve te vet. Edhe lëvizja e 68-ës ka rrëshqitur në terrorizëm përmes rrymave të saj më radikale në vitet e 70-a dhe 80-a. Përfundoi në Baader-Meinhoff-Gruppe, Action Directe dhe Brigandat e Kuqe.

 

Dëshironi të krahasoni terrorin islamik me terrorizmin e majtë të viteve 70-a ?

Terrorizmi islamik në të vërtetë qëndron në vazhdimësi te kësaj lëvizje radikale të rinisë, veçse nihilizmi këtu është forcuar më shumë.

 

RAF ka kryer akte me cak.

Charlie Hebdo” ishte po ashtu një akt me cak nga këndvështrimi i sulmuesve.

Por terroristët islamik pranojnë akte me „dëme kolaterale“.

E njëjta vlente edhe për Baader-Meinhof-Gruppe, po që se konsiderojmë kidnapimin e aeroplanëve.

Nëse po iu kuptoj mirë, paralelet me terrorizmin majtist evropian i shihni si më sqaruese të terrorit të tanishëm islamik sesa lidhjen me islam.

Për ta kuptuar terrorizmin e sotëm, forca sqaruese e Kuranit është baraz me zero. Revolta rinore, shfaqja e së cilës është terrorizmi i sotëm, ka një numër paralelesh me terrorizmin majtist. Natyrisht se dallimi qëndron në faktin se ideologjia e RAF (Brigadat e Kuqe) bazohet në marksizëm, ndërsa ajo e terrorit islam në historinë arabe dhe përfaqësime fetare. Sistemi referues është një tjetër, por megjithatë ka paralele: të dyja lëvizjet bëjnë terror në emër të një revolucioni botëror. Të dyja vetëkuptohen si bajoneta kundër imperializmit. Të dyja janë fanatike antiamerikane dhe antisemite. Një djalë i ri i cili fantazonte që po bënte rezistencë kundër “sunduesve të botës”, në vitet 70-ta mund t’i bashkëngjitej RAF. Sot kanë mbetur vetëm Al Kaida dhe SHI. Alternativë tjetër nuk ka.

Për terrorin islamist antiizraelizmi është shumë më qendror.

Anti-izraelizmi është më pak i rëndësishëm sesa mendohet. Nuk është Izraeli armiku, por çifuti si i tillë. Në Paris nuk u sulmua një institucion izraelit, por një dyqan çifut, në të cilin blinin çifutët francez. Al Kaida dhe SHI janë tejet antisemite, por antisemitizmi i tyre nuk është i motivuar fetarisht, porse është riprodhim klasik i urrejtjes së sekularizuar kundër çifutëve. Çifutet përfaqësojnë kapitalin, kozmopolitizmin, fuqinë e mediave, establishmentin. Prandaj duhet të luftohen. Kjo figurë armiqësore ka një traditë të gjatë, jo vetëm tek e djathta evropiane, por edhe tek e majta.

Konflikti palestinez megjithatë luan rol qendror për islamizmin.

Kjo mbivlerësohet. Al Kaida udhëheqë një luftë të globalizuar kundër shejtanit të madh, nuk ka të bëjë me territoret palestineze. Terroristët i luftojnë çifutët si një fuqi imagjinare e politikës botërore, jo shtetin e Izraelit si të tillë. Bin Ladeni nuk ka shkaktuar asnjë sulm terrorist antiizraelit. Kjo s’ishte prioritet.

A nuk është për t’u frikësuar që SHI ose Al Kaida tani do të provojnë të bëjnë një sulm spektakular në Evropë?

Kjo mund të ketë kuptim në kohën kur SHI po rekruton në Evropë dhe me një sulm të tillë mund të rriste prestigjin e vet. Porse kjo nuk do të përshtatej me strategjinë globale të SHI: Shteti Islamik dallon këtu nga Al Kaida sepse e territorializon luftën. Ai nuk dëshiron të merret me terrorizëm ndërkombëtar, por të themelojë një kalifat, do të thotë të zë një territor, të ndërtojë një shtet dhe me ketë fuqi shtetërore të pushtojë botën.

Por SHI është një trupë ndërkombëtare.

Kjo është e rëndësishme për identitetin e tij, i cili më shumë bazohet në historinë politike të islamit sesa në Kuran. Miti bazë është ky: Muhamedi nuk ka bërë dallime mes fiseve, por ka themeluar një shoqëri ‘ndërkombëtare’. Ky ‘legjion islamik’ është bashkuar me popullsinë lokale, pra banorët e gjysmëhënës arabe, dhe mundi të krijojë një perandori botërore për një kohë të shkurtër. Kjo është edhe arsyeja se përse SHI bën një politikë aktive të martesave dhe organizon martesa të luftëtarëve të vet me femrat vendase. Megjithatë terrorizmi ndërkombëtar për SHI është një hapësirë anësore. Këtu qëndron një dallim fondamental me Al Kaidën.

Përse SHI mund të rekrutojë kaq shumë luftëtarë në Evropë?

Duhet shikuar profili i këtyre rekrutëve, që është tejet stereotipik. Janë myslimanë të gjeneratës së dytë ose të konvertuar, që nuk janë rritur në frymë fetare dhe zhvillonin një jetë në skajet e ekzistencës: kriminel të vegjël, trafikantë, të papunë nga periferitë. Radikalizmi kishte ndodhur në burgje dhe nuk është që tek ata ka filluar një fazë religjioze e pastaj politike, porse të dyja janë zhvilluar njëkohësisht dhe brenda një kohë shumë të shkurtër. Në krahasim me pjesëtarët e Al Kaidas niveli social tek SHI është shumë më i ulët. Al Kaida rekrutonte fëmijë të shtresës së mesme me studime të përfunduara. SHI rekruton të përjashtuar.

Cili është motivi i këtyre të rekrutuarve ?

Ata e shohin vetën si viktima, si qytetarë të cilët shoqëria i ka mashtruar dhe të cilëve sistemi nuk iu jep asnjë mundësi. Ky është motivi shtytës sipas të gjithë pyetësorëve të xhihadistëve evropianë. Modeli i tyre, të cilin ata dëshirojnë ta jetësojnë janë figura heronjsh nihilistë. Pasioni për vdekjen është qendror. Më pak ka të bëjë me fitore të një lufte sesa me vrasje njerëzish dhe vdekje të shpejtë e heroike. Edhe kur nuk ka të bëjë me akte vetëvrasëse, aksionet janë të planifikuar kryesisht në atë mënyrë që vrasësit nuk i japin mundësi për të mbijetuar.

 

A nuk është ky pasion për vdekjen i bazuar edhe në fanatizmin fetar?

Jo. Nuk ka traditë myslimane të akteve vetëvrasëse. Deri në fillim të viteve 80-a kjo ishte tabu. Kush pretendon se kjo gatishmëri për dhunë bazohet në Kuran dhe teologjinë myslimane, ai duhet së pari të sqaroj se përse këto tendenca nuk ishin manifestuar përgjatë 1400 vjetëve në islam dhe përse paraqiten tek sot. Natyrisht se në islamin tradicional është heroike dhe e lavdishme të biesh në luftë kundër jobesimtarëve, por ta kërkosh vdekjen është e ndaluar. Këtu islami nuk dallon nga krishterimi dhe judaizmi: vetëvrasja është kundër dëshirës së Zotit.

Por në Kuran ka mjaftë thirrje për dhunë kundër jobesimtarëve.

Këtu nuk dallon ai nga monoteizmat tjerë. Lexoni “Eksodin” e testamentit të vjetër, i cili në fakt përmban një teori gjenocidale për banorët jobesimtar të Palestinës. Atëherë mund të flasim rreth dhunës në tekstet e shenjta. Ka madje të krisur që nga “Eksodi” dëshirojnë të nxjerrin e legjitimojnë politikën izraelite të kolonëve, por kjo është natyrisht ligësi. Njëjtë siç është e pakuptimtë të shpjegohet SHI me disa sure të Kuranit. Ne nuk kemi sot as një nocion se çfarë janë religjionet në të vërtetë dhe prandaj është vështirë t’iu shpjegohet njerëzve se të gjitha religjionet kanë një dimension jotolerant. Në të gjitha religjionet kemi të bëjmë me ndarjen mes besimtarëve dhe jobesimtarëve. Besimtarët do të shpaguhen, mëkatarët do të shkojnë në ferr. Se ferri ekziston këtë e potencoi edhe Papa së fundmi. Në katolicizëm dashuria hyjnore luan një rol, por edhe katolicizmi i lë jobesimtarët të vuajnë në ferr. Fetë e shpallura nuk janë programe mirëqenieje. Dhunën ekstreme të terrorit islamist duhet kuptuar nga konteksti i tanishëm. Ai më tepër ka të bëjë me vrasësit në shkollat e larta amerikane, p.sh. Colombine, sesa me traditën fetare.

Vërtetë besoni se gatishmëria për dhunë është kaq e këmbyeshme?

Ka diçka që bie në sy, nëse shikojmë se nga cilat qytete të Francës vijnë luftëtarët e SHI dhe terroristët islamistë. Është e kuptueshme se qytetet me numër të madh të banorëve mysliman janë të tejpërfaqësuar. Mirëpo ka një përjashtim: Marseille. Praktikisht asnjë islamist francez nuk është nga Marseille. Si shpjegohet kjo? Marseille ka një «kulturë» të zhvilluar të mafias dhe të kriminalitetit, me mitet e saj, figurat e saj heroike, një ofertë identitare për të përjashtuarit e pasionuar në dhunë. Një i ri në Marseille me një profil potencial xhihadisti më lehtë do të futet në tregti droge, me disa shokë dhe kallashnikov të kontrollojë disa rrugica, të jetë një hamshor i madh dhe pas një kohë të shkurtër të vritet nga dilerët rival – një model i njëjtë jetese me atë të një xhihadisti të SHI.

 

Dhe ky pasion për dhunën është përforcuar ?

Sheshazi pasioni për dhunën është shumë prezent në kulturën popullore. Sociologjia interesohet një kohë të gjatë për faktin se filma gangsterësh me dhunë ekstreme si «Scarface» kanë një status absolut kulti në periferitë franceze. Shihet qartazi në videot e heqjes se kokave nga SHI se cilat shëmbëlltyra i imitojnë ata. Në njërën anë natyrisht prodhimet e mëdha të Hollywood-it, siç është filmi «Seven», në të cilin shihen tortura dhe një kokë e hequr. Këto gjëra në kinematë mainstream janë të reja. Këtu tregohet çdoherë e më shumë «Gore», pra çdo herë e më shumë dhunë, e çdoherë e më pak seks. Në anën tjetër shihet qartazi se propaganda e SHI inspirimin e merr edhe nga faqet e internetit në të cilat mafia e drogës meksikane i tregon veprat e veta të neveritshme. Edhe aty tregohen prerje kokash me thikë. Janë shëmbëlltyra të qarta.

Mes filmave të dhunshëm dhe dhunës reale ka një dallim.

Sigurisht. Krijohen shëmbëlltyra, shlyhen kufij. Edhe lojërat me armë japin kontributin e tyre. FBI ka zënë një tweet të një të riu, i cili iu kishte bashkangjitur SHI dhe i kishte shkruar një shoku: «Eja edhe ti. Është sikur në lojen «Call of Duty», por është reale».

Shumë komentues francez fajin ia lënë «komunitarizimit» në zhvillim e sipër në periferitë (paralagjet) e Francës dhe gatishmërisë për dhunë. Ata thonë se myslimanët po tërhiqen prapa në shoqëritë e tyre tradicionale, po vetizolohen dhe po i refuzojnë vlerat e republikës.

Kjo teori nuk ka bazë në realitet. «Komunitarizim» do të thoshte se ekzistojnë lidhje të forta sociale dhe se shoqëritë fetare do të zhvillonin një jetë sociale intensive. Ne gjejmë saktësisht të kundërtën. Terroristët janë outsider, anësorë dhe të izoluar. Shumicën e rasteve kthimi i tyre ndodh në burgje, vendin e desocializimit par excellence. Është në të vërtetë fakt se në zonat periferike fenomeni i tërheqjes në identitetin fetar ekziston, se mbulesat dhe shitoret hallall përhapen. Por kjo ka fare pak të bëj me terrorizëm dhe rekrutimin e SHI.

Pra njëherë pavarësisht nga terrorizmi: çka mendoni ju për këtë kthim tek feja ?

Kthimi është term i gabuar. Nuk ka kthim tek një traditë islame, por po zbulohet një islam i ri, i kombinuar i tëri, që deri tani s’ka ekzistuar kurrë. Religjioziteti i ri, edhe selefizmi, të cilin mund ta vrojtojmë në periferi, është individualist dhe përdoret si një kuti ndërtimi për trajta vetanake. Nuk merret më feja nga prindërit. Por kombinohet vetë një program konfesional.

Dhe çfarë religjioziteti krijohet në këtë proces së kutisë ndërtimore?

Çon në humbjen e çdo lidhjeje kulturore të fesë. Çdo gjë duhet të rivlerësohet, rakordohet, asgjë nuk është më e vetëkuptueshme. Shihet tek faqet e internetit në të cilat myslimanët selefist i diskutojnë problemet e tyre jetësore. “Çfarë thotë islami për Camembert-in (sh.p. lloj djathi)? Çfarë thotë islami për kartelat e kreditit?” Çdo gjë duhet të shpjegohet në detaje, sepse asgjë s’mund të jetë e supozuar. Një fe e tillë e shkëputur nga konteksti kulturor, një fe e “dekulturalizuar“ është një ofertë identitare çdo herë e më atraktive në kohën e globalizmit, veçanërisht për emigrantët dhe secondos (gjeneratën e dytë). Por e shkakton një formë shumë të varfër të fesë, sepse çdo gjë duhet të jetë e koduar në formë eksplicite dhe e përcaktuar saktë. I ashtuquajturi tradicionalizëm i ri në fakt dhe realitet është një artefakt sintetik, fallco.

Si bëhet prurja e këtij artefakti tek njeriu ?

Policia britanike para pak kohësh i zuri dy të rinj britanik me prejardhje pakistaneze që dëshironin të shkonin në xhihad. Në çantat e tyre kishin një libër të vetëm: “Islam for Dummies” (Islam për të paditurit). E shpjeguan sinqerisht se donin në të vërtetë të shkonin në xhihad, por nuk kishin fare lidhje rreth islamit. Dëshironin të mësonin.

Është ky kthim i fesë pra që nuk është kthim por riformulim, veçanërisht i fortë në islam? A po përndiqet për shkak të kësaj krishterimi nga islami?

Në përmasa botërore aspak. Shumë më shpejt se islami po përhapen kishat e lira evangjelistë, veçmas kishat pentekostale, të cilat po përhapen në Afrikë dhe Ameriken Latine katolike. Edhe këto kisha të lira po ofrojnë atë çka religjionet duhet të ofrojnë në globalizëm: lidhje të dobëta në kontekste tradicionale e kulturore, një spiritualitet shumë individual, thyerjen radikale të përvojës së rilindjes/iluminizmit.

Pra religjioziteti sot në përgjithësi dallohet nga fakti se është i dalë nga konteksti dhe prandaj më i “pastër” dhe më fundamentalist?

Ndarja çdo herë e më e fuqishme mes kulturës dhe fesë është mahnitëse. Përderisa kultura jonë po bëhet çdoherë e më laike, religjioziteti po bëhet çdoherë më me tendenca fundamentaliste. Ta marrim SHBA: 70% e amerikanëve, pra shumica dërmuese, deklarohen si besimtarë praktikantë edhe pse kultura amerikane de facto është sekularizuar shumë. Sheshazi është e mundur të jetohet me ketë kundërthënie. Konsensusi bazik i shoqërisë po largohet çdoherë e më shumë nga vlerat religjioze. Përkundër të ashtuquajturit kthim të religjionit, fëmijët jashtëmartesor ose martesat e gjinive të njëjta po pranohen nga shumica. Para jo shumë kohësh kjo ishte e paimagjinueshme.

Nëse ka një ndryshim të përgjithshëm të praktikave religjioze, përse lëvizjet e dhunshme po zhvillohen kryesisht Brenda kornizave te islamit?

Siç e kam thënë ka dy veçori në Islam të cilat e sqarojnë këtë fakt. Në njërën anë ka një krizë të thellë politike në Lindjen e Afërt dhe botën arabe, në të cilën po bëhen zhvendosje fondamentale. Në anën tjetër ka pasur një mërgim të madh të muslimanëve në Evropë. Islami qëndron në pikën e nxehtë të tensioneve ekstreme shoqërore. Nga kjo sqarohen tendencat radikalizuese, e jo nga teori të egra rreth një animi endogjen drejt dhunës të teologjisë islame.

Në punimin tuaj të fundit të sociologjisë fetare keni potencuar se një prej karakteristikave mahnitëse të praktikes së fesë sot është rritja e numrit të të konvertuarve.

Konvertimet janë çelësi i të kuptuarit të religjiozitetit sot. Ata favorizohen nga ndarja çdoherë e më e madhe e religjionit nga kultura. Sot religjioni krijohet çdoherë e më pak nga një traditë, nuk e trashëgon nga të parët, porse e shfrytëzon për t’iu kundërvënë gjeneratës së prindërve. Numri i lartë i të konvertuarve është dëshmi e fortë se islamizmi radikal nuk ka të bëjë me kthimin e traditave të lënura.

Sa është ky numër?

Sipas të dhënave të autoriteteve të sigurisë, 22% e luftëtarëve të SHI nga Franca janë të konvertuar, pra djem e vajza të moshës së re, të cilët fare nuk kanë prekje me islamin, derisa një ditë konvertohen dhe shumë shpejt radikalizohen. Kjo është e jashtëzakonshme. Megjithatë nuk është një fenomen i ri. Mund të vërehet që nga mesi i viteve 90-a. Për Al Kaiden nuk kemi numra të saktë, por vlerësimet e arsyeshme shkojnë deri në 15-20%.

Është një pjesë mjaft e madhe e terroristëve që nuk kanë prejardhje myslimane. Kjo nuk është temë mediash.

Gradualisht publikut po i tërhiqet vëmendja, sepse ka pasur disa raste spektakulare të luftëtarëve të SHI. Tani po bien të gjithë nga qielli, por ne e njohim ketë fenomen para shumë kohësh. Por edhe vet autoritetet e sigurisë nuk dëshironin ta dëgjonin një kohë të gjatë. Më kujtohet shumë mirë polemika me ish-hetuesin kryesor francez të terrorizmit Jean-Lois Bruguière, që është zhvilluar në vitin 2002. Unë isha pjesë e një grupi këshilltarësh të autoriteteve hetuese. Bruguière thoshte: “të konvertuarit nuk më interesojnë”. Nuk dëshironin ta kuptonin se pikërisht sipërfaqësia e lidhjes më islamin është veçoria kryesore e terrorit islamist. Ka ardhur koha që ne të interesohemi për çështje të vërteta.

Përkthyer nga gjermanishtja. Publikuar fillimisht tek “Das magazine”, N.12, 21 Mars 2015

Mund të shpërndahet, duke cituar burimin e përkthimit.

Advertisements
Standard

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s